In een Libanees bergdorpje zorgen de vrouwen ervoor dat hun venten en zonen geen religieuze conflicten ontketenen.
Ward Verrijcken sprak met regisseur Nadine Labaki, die met haar eigenzinnige musical overal publieksprijzen wint.

“Deze film is een ode aan moeders,” stelt de beeldschone Nadine Labaki, regisseur én hoofdrolspeelster van ‘Et Maintenant On Va Où?’.
“Ik heb het dan niet eens specifiek over Libanese moeders. Conflicten ontstaan er overal.
Als mensen of verschillende groepen weigeren om mekaar te begrijpen, kan dat gevaarlijke situaties creëren. En dan zijn het de moeders die daaronder lijden: zij zien hun zonen naar het slachtveld trekken en sneuvelen. Daarom begint mijn film met een begrafenis, met enkel zwartgeklede vrouwen die een kist ten grave
dragen. Jammer genoeg ken ik in Libanon veel te veel moeders die heel hun leven zo in het zwart gekleed gaan.”

De begrafenis die Labaki in beeld brengt, is tegelijk ook een danssequentie, met echo’s naar Pina Bausch.
“Daarmee zet ik de absurditeit van die ellende in de verf,” aldus nog de cineaste, “want oorlog is tegelijk verschrikkelijk en absurd.
En ik merk dat ik door zulke ingrepen mijn film heel universeel heb gemaakt. Overal waar de film vertoond wordt, of dat nu in mijn thuisland is of op het festival van Toronto, reageren de mensen even enthousiast.”

Je zou ook kunnen argumenteren dat Labaki’s vreemdsoortige gevoel voor humor haar film nodeloos oppervlakkig maakt.
Ze herleidt die problematiek naar een gemakkelijk verteerbare publieksfilm, over keuterboerkes in een geïsoleerd dorpje waar voor het eerst een televisiesignaal wordt ontvangen. Christenen en moslims leven er al generaties lang vreedzaam naast en met mekaar.
Maar zo gauw ze in het TV-nieuws de religieuze spanningen in Libanon te zien krijgen, ontstaan er ook in het dorpje conflicten.
Het manvolk laat de vuisten spreken.
Het is aan de echtgenotes en moeders om het hoofd koel te houden en heel listig de vrede te doen terugkeren.

Net omdat de zware thema’s uit het Midden-Oosten gesimplificeerd worden door Labaki, slaat ‘Et Maintenant On Va Où?’ op buitenlandse festivals goed aan. In Toronto en San Sebastián werd ze intussen al onderscheiden met publieksprijzen. “Wat vooral heel goed nieuws is voor de Libanese cinema,” zegt Labaki bescheiden. “We hebben in Beirut geen echte cinema-industrie, de financiering is moeilijk… Met zulke prijzen krijgen de lokale filmmakers echt wel een steuntje in de rug.”

 

Leave a Reply